2 Nisan 2010 Cuma

Rengimiz atmıştı hiçbir şey yapmamaktan

Güneşin siktiği beyinler
hava karardığında cesurdu
ve
hayata çekiç vurup olacakları beklerdik.

Gece;
daha çekici ve çıplaktı.
Tahammülümüz yoktu aydınlığa.

Ayak alışkanlığı işte;
dahası vardı.
Kolumuzu kaptırmıştık bir kere özgürlüğe.

2 yorum: